Dowiedz się więcej o Kingdom Monera

Monera jest jednym z królestw w klasyfikacji pięciu królestw systemu biologii, który jest obecnie przestarzały. Członkowie królestwa Monera to żywe istoty składające się z jednej komórki (jednokomórkowej), zgodnie z pochodzeniem greckiego słowa moneres, które oznacza liczbę pojedynczą.

Członkowie tego królestwa zajmują różne siedliska, a nawet ekstremalne siedliska, które nie mogą być zamieszkane przez inne żywe istoty. Większość członków Monera jest prokariotyczna, co oznacza, że ​​mają jądro lub organelle, ale nie mają błony (błony) jądra komórkowego, takiej jak mitochondria, chloroplasty i ciała Golgiego. Ściana komórkowa wykonana jest z peptydoglikanu, który jest odporny na ciśnienie osmotyczne do 25-krotności ciśnienia atmosferycznego. Dlatego inną nazwą Monera jest Prokaryota lub Prokaryotae. Podczas gdy organizmy, które mają już błonę jądrową, nazywane są eukariotami.

Organizmy w królestwie Monera można obserwować tylko pod mikroskopem świetlnym. W niektórych Monera ściany komórkowe zawierają peptydoglikan, a inne nie. Monera dzieli się na dwie grupy, a mianowicie Archaebacteria i Eubacteria.

Archaebacteria

Archebakterie to najstarsze i najprostsze organizmy królestwa Monera. Archebakterie mają ściany komórkowe niezawierające peptydoglikanu. RNA i białka tworzące ich rybosomy bardzo różnią się od bakterii w ogóle i są bardziej podobne do organizmów eukariotycznych.

Archebakterie rozmnażają się poprzez rozszczepienie binarne, tworzenie pędów i fragmentację. Większość Archaebakterii żyje w ekstremalnych środowiskach, takich jak gorące źródła, oceany, kratery, błoto i torf.

(Przeczytaj także: Dowiedz się więcej o Kingdom Protista)

Archebakterie są korzystne, a niektóre są szkodliwe. Niektóre z pożytecznych ról Archaebacteria to ich zdolność do produkcji biogazu, który może być używany jako paliwo alternatywne. Ponadto kilka rodzajów Archaebacteria może być używanych do radzenia sobie z zanieczyszczeniem spowodowanym wyciekiem ropy. Enzymy wytwarzane przez Archaebacteria mogą być również używane do przekształcania skrobi kukurydzianej w dekstryny.

Z drugiej strony, istnieją również szkodliwe Archaebacteria. Niektóre z nich są spowodowane tym, że Archaebacteria mogą uszkadzać żywność konserwowaną solą. Archebakterie są również w stanie przyspieszyć rozkład ryb morskich.

Eubacteria

Kolejną grupą w królestwie monera są eubakterie, które są również określane jako prawdziwe bakterie. Podobnie jak Archaebacteria, eubakterie są prokariotyczne. Ściana komórkowa zawiera peptydoglikan. Członkami eubakterii są bakterie fotosyntetyczne i cyjanobakterie.

Ze względu na zapotrzebowanie na tlen eubakterie dzieli się na dwie, a mianowicie tlenowe i beztlenowe backteri. Tymczasem bakterie, które są klasyfikowane na podstawie tego, jak pozyskiwać składniki odżywcze, są również podzielone na dwie, a mianowicie heterotrofy i autotrofy.

Bakterie heterotroficzne to bakterie, które nie mogą wytwarzać własnych składników odżywczych, więc otrzymują pożywienie od innych organizmów. Bakterie heterotroficzne dzieli się na trzy, a mianowicie bakterie pasożytnicze, saprofityczne i chorobotwórcze.

Bakterie pasożytnicze pozyskują pożywienie na przykład od żywych organizmów, które je żywią Treponemataceae jako pasożyty u kręgowców i ludzi. Na przykład bakterie saprofityczne pozyskują pożywienie z resztek martwych organizmów Escherichia coli i Thiobacillus denitrificans. Wreszcie bakterie chorobotwórcze to bakterie pasożytnicze, które mogą na przykład powodować choroby w komórkach gospodarza Treponema palidum i Salmonella typhi.

Bakterie autotroficzne to bakterie zdolne do wytwarzania własnych składników odżywczych. Bakterie autotroficzne dzielą się na dwie, fotoautotrofy i chemoautotrofy.

Bakterie zawarte w fotoautotrofach wykorzystują światło słoneczne jako energię do produkcji pożywienia. Oto kilka przykładów bakterii fotoautotroficznych Bacteriochlorophyll (zielone bakterie) i Bacteriopurpurin (fioletowe bakterie).

Tymczasem bakterie chemoautotroficzne są w stanie wykorzystywać energię z wyników reakcji chemicznych do tworzenia materiału organicznego z materiałów nieorganicznych. Te reakcje chemiczne zachodzą poprzez utlenianie prostych związków nieorganicznych (na przykład azotynów, azotanów i siarczków). Oto kilka przykładów bakterii chemoautotroficznych Nitrobacter, Nitrosococcus, Nitrosomonas, i Thiobacillus.

Podobnie jak Archaebacteria, eubakterie mogą mieć również korzystne i szkodliwe skutki.

Niektóre z korzystnych ról eubakterii to ich zdolność do przekształcania amonu w jony azotynowe w glebie przez bakterie azotynowe. Jon azotynowy jest następnie przekształcany w jon azotanowy przez bakterie azotanowe, co zwiększa żyzność gleby. Eubakterie są również używane do fermentacji różnych rodzajów żywności, np. Sera (wg Streptococcus cremoris i Streptococcus lactis), jogurt (wg Streptococcus thermophillus i Lactobacillus bulgaricus) i nata de coco (wg Acetobacter xylinum). Istnieje również kilka rodzajów eubakterii, które są wykorzystywane do produkcji antybiotyków.

(Przeczytaj także: Rzuć okiem na 4 fazy wzrostu bakterii, cokolwiek?)

Niektóre inne eubakterie są przyczyną różnych chorób. Niektóre przykłady to eubakterie wywołujące chorobę tężcową (Clostridium tetani), zapalenie płuc (Klebsiella pneumoniae), Gruźlica (Prątek gruźlicy) i cholera (Vibrio cholerae).

Cyjanobakteria

Wreszcie, istnieją cyjanobakterie jako bakterie prokariotyczne, które mają pigmenty chlorofil (zielony) i fikocyjanin (niebieski), więc cyjanobakterie są często określane jako sinice. Ale komórki sinic mają nie tylko kolor zielono-niebieski. Niektóre są żółte, brązowe i czerwone. Sinice są autotrofami, a ich ściany komórkowe zawierają peptydoglikan. Sinice żyją w słodkiej wodzie, skałach, wilgotnej glebie.

Sinice mogą również przynosić korzyści i wady dla ludzkiego życia. Niektóre z korzystnych ról cyjanobakterii to ich zdolność do wiązania azotu, jako źródła wysoce pożywnej żywności, i są producentami w ekosystemie. Tymczasem szkodliwe cyjanobakterie są Kwitnące sinice który znajduje się w wodach, ponieważ pokrywa większość powierzchni, powodując śmierć organizmów wodnych z powodu braku tlenu.

Najnowsze posty